In 2016 heb ik hard gewerkt aan een bijzonder uitdagend project in Almere. Van het Stadsarchief daar kreeg ik de opdracht om de stad en haar bewoners op een positieve en toch en oprechte manier in beeld te brengen. Dit was voor mij een kans om een nieuwe werkwijze te ontwikkelen en tegelijk een verbinding te maken met mijn werk in het verleden. De foto’s zullen begin 2017 te zien zijn in het Stadsarchief in Almere.

Vertrekpunt van het project is een serie zwart-wit foto’s uit 1988. Op dat moment was ik als gaststudent aan de Rietveldacademie op zoek naar een documentair onderwerp. Voor iemand afkomstig uit Zweden is Almere een bijzonder fenomeen. Een geheel nieuwe stad bouwen voor mensen die er helemaal nog niet zijn, en dan ook nog zes meter onder de zeespiegel!

Ik vroeg me af: is het mogelijk om woonplezier te plannen? Is dat niet iets dat langzaam door generaties van bewoners tot stand komt?

De sfeer in mijn oude foto’s is zwaar, ze stralen eenzaamheid uit. Voor een deel was het de eenzaamheid van een grote stad met nog weinig bewoners maar het was ook mijn eigen eenzaamheid als nieuwkomer in Nederland.

Iedereen die ik toen sprak zei dat het fijn was in Almere, er was rust en ruimte, de kinderen konden buiten spelen. Ik was niet overtuigd, maar wist dat het antwoord op mijn vraag in de toekomst lag.

Fotoproject over bewoners van Almere
Fotoproject in Almere, bewoners in hun stad, 1988 en 2016.
Speeltuin in Almere 1988
Fotoproject in Almere uit 1988

28 jaar later kreeg ik de kans om het antwoord te zoeken in de vorm van een opdracht van het Stadsarchief:

“We willen graag zien hoe het nu is, hoe is het leven op straat vandaag? Laat ons zien hoe de mensen in Almere het hebben, het gaat ons niet zozeer om de mooie architectuur, maar om hoe Almeerders leven in hun gebouwde omgeving.”

Mijn eerste tochten door de stad gaven dezelfde sfeer weer; rust en ruimte. De bomen zijn groter geworden maar de speeltuinen waren net als 28 jaar geleden leeg. Hier en daar zag ik iemand maar het was zeker geen gezellige boel. De moed zonk me in de schoenen, hoe kon ik dit aanpakken?

Op een dag kreeg ik een tip van een lieve bewoonster, die zei:

“Wat je niet moet doen is ergens met een grote camera op een statief gaan staan. Dan hollen de mensen weg, De Almerebewoners zijn bescheiden, een beetje schuw.”

Ineens wist ik het, dit was juist wel wat ik zou gaan doen! Met een grote camera op een statief gaan staan, dat doe ik immers altijd als ik aan het werk ben. Vanaf dat moment ben ik gaan doen wat ik goed kan, een werkelijkheid creëren en die fotograferen. Bij mezelf blijven dus.

Ik heb de omgeving en de compositie van de foto’s bedacht. De mensen op mijn foto’s zijn echter niet uitgekozen, het zijn toevallige voorbijgangers die bereidwillig plaats hebben genomen in mijn beelden. Al deze vriendelijke en onbevangen mensen bevolken Almere en kijken me met vaste blik aan. Dankzij alle aardige mensen die ik gefotografeerd heb ben ik overtuigd dat Almere een fijne plaats is om in te wonen. Bedankt allemaal!

Bewoners van Almere doen mee in fotoproject

De tentoonstelling "We love Almere" foto's van Margareta Svensson 1988 en 2016 is te zien tot 15 september in het Stadsarchief in Almere, Stadhuispromenade 2,

Open: dinsdag t/m donderdag 11.00 - 15.00.

Toegang: gratis

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Of heb je vragen of opmerkingen? Laat het me weten!